Hippotherapie

De hippotherapie gebruikt het paard als therapeutische bemiddelaar; haar stichtende daad is de prestatie van de Deense amazone Lis Hartel, zilveren medaille in dressuur op de Olympische Spelen van 1952 in Helsinki ondanks een verlamming na polio, die de revaliderende werking van het paard onthulde. Ze berust op het principe van mediatie geërfd van de Franse theorieën (Roussillon, Brun, School van Lyon): het paard, een levende derde, maakt een driehoeksrelatie patiënt-dier-therapeut mogelijk die de frontaliteit van de overdracht afzwakt. Haar veld is zeer breed (autismespectrumstoornissen, hechtingsstoornissen, angststoornissen, eetstoornissen, depressie bij kinderen), wat tegelijk haar rijkdom en een van haar epistemologische kwetsbaarheden vormt.

Deze therapie wordt uitgebreid behandeld (principes, indicaties, protocol, mate van evidentie) in deel 7 van de Mémento des Psychothérapies. Bekijk het deel.