Therapeutische Marionetten

De therapeutische marionet berust op de eigenschap van een zichtbare, manipuleerbare en op afstand te plaatsen derde: de projectie op een bezield object stelt het subject in staat een psychische inhoud die in het directe woord ontoegankelijk of te bedreigend zou blijven, af te leggen, te transformeren en te historiseren. Erfgenaam van rituele en scenische tradities (Wayang, Bunraku, Guignol) wordt zij door Madeleine Lions getheoretiseerd als onderscheiden van revalidatie, vermaak en pedagogische animatie. Ze wordt gebruikt bij kinderen in groot lijden en in instellingen, en vanaf de jaren 1970 bij de revalidatie van afasie (na een beroerte of schedeltrauma).

Deze therapie wordt uitgebreid behandeld (principes, indicaties, protocol, mate van evidentie) in deel 6 van de Mémento des Psychothérapies. Bekijk het deel.