Μουσικοθεραπεία

Η μουσικοθεραπεία κινητοποιεί τη μουσική — παραγόμενη (ενεργητικά: τραγούδι, οργανικό παίξιμο, αυτοσχεδιασμός) ή ακουόμενη (δεκτικά) — ως κλινικό υλικό, για να απελευθερώσει μια προγλωσσική έκφραση και να εγκαθιδρύσει μια διυποκειμενική συνάντηση μέσω του ηχητικού διαλόγου. Πειθαρχία με χιλιετείς ρίζες, θεσμοθετήθηκε μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο με αφορμή την παρατήρηση των νοσηλευόμενων βετεράνων. Είναι μία από τις πιο ευέλικτες μη φαρμακολογικές παρεμβάσεις, ενδεικνυόμενη για συναισθηματικές και αγχώδεις διαταραχές, μετατραυματικό στρες και ψυχωτικές διαταραχές. Οι σχολές της (Nordoff-Robbins, GIM του Bonny, ελεύθερη προσέγγιση του Alvin) μοιράζονται ένα κοινό θεμέλιο, αλλά διακρίνονται ως προς τον ενεργητικό ή δεκτικό ρόλο του ασθενούς.

Αυτή η θεραπεία καλύπτεται αναλυτικά (αρχές, ενδείξεις, πρωτόκολλο, επίπεδο τεκμηρίωσης) στον Τόμο 6 του Mémento des Psychothérapies. Δείτε τον τόμο.