Σύγχρονες Μη-Δυϊστικές Οδοί (Μοντέρνα Advaita Vedanta και Neo-Advaita)

Οι μη δυϊστικές οδοί βασίζονται σε τέσσερις αρχές κληρονομημένες από τη Vedanta: την ταυτότητα του Atman (ατομικού εαυτού) και του Brahman (του Απόλυτου), τη μη δυϊκότητα ως απουσία οντολογικού διαχωρισμού, την έρευνα για το Εγώ (Atma Vichara, την επανεστίαση της προσοχής στην πηγή της) και την απουσία δράστη (No-Doership). Η κεντρική πρακτική δεν είναι φιλοσοφική αλλά εμπειρική: η αναγνώριση της καθαρής συνείδησης που προηγείται και υποβαστάζει τα νοητικά περιεχόμενα. Ο συγγραφέας διακρίνει την παραδοσιακή Advaita (βαθμιαία οδός με πειθαρχία, ηθική, γκουρού) από τη ριζοσπαστική Neo-Advaita (Parsons) που αφαιρεί κάθε πλαίσιο και βεβαιώνει ότι η αναγνώριση είναι ήδη παρούσα. Δεν είναι μια διάταξη ιατρικής θεραπείας, αλλά μια οδός απελευθέρωσης (Moksha), εφαρμόσιμη με σύνεση σε κρίσεις νοήματος, μηρυκασμό και σταθεροποιημένο άγχος· ο συγγραφέας τονίζει τους κινδύνους (πνευματική παράκαμψη, αποπροσωποποίηση) και την ανάγκη μιας παράλληλης ψυχοθεραπευτικής εργασίας.

Αυτή η θεραπεία καλύπτεται αναλυτικά (αρχές, ενδείξεις, πρωτόκολλο, επίπεδο τεκμηρίωσης) στον Τόμο 8 του Mémento des Psychothérapies. Δείτε τον τόμο.