درمان فعال‌سازی رفتاری

این شکل از رفتاردرمانی که در دهه ۱۹۷۰ برای درمان افسردگی توسعه یافت، بر این مشاهده مبتنی است که افراد افسرده رفتارهایی اتخاذ می‌کنند که آنها را در این وضعیت نگه می‌دارد. از طریق تحلیل کارکردی، اجتناب را کاهش می‌دهد و بیمار را در فعالیت‌های پاداش‌دهنده درگیر می‌کند. مورد تجویز اصلی آن اختلال افسردگی اساسی یک‌قطبی است.

این درمان به طور گسترده (اصول، موارد استفاده، پروتکل، میزان شواهد) در بخش 2 از Mémento des Psychothérapies. مشاهده بخش.