Delfinoterapia (Dolphin Assisted Therapy)
Delfinoterapia zestawia pacjentów (najczęściej dzieci z niepełnosprawnościami poznawczymi) z delfinami przetrzymywanymi w niewoli, według wzorca protokołów Davida Nathansona opracowywanych od 1978 roku na Florydzie, który twierdził, że przyspieszają one nabywanie umiejętności językowych i motorycznych. Autor przedstawia deklarowany zakres zastosowań jako niezwykle szeroki (autyzm, zespół Downa, mózgowe porażenie dziecięce, ADHD, depresja), co samo w sobie stanowi pierwszy sygnał ostrzegawczy. Przywołuje różne rejestry wyjaśniające (w tym hipotezę echolokacji ultradźwiękowej delfina), zaznaczając jednocześnie ich nierówną wiarygodność oraz ich uzasadnione obalenie przez Brensinga, Linkego i Todta w 2003 roku. Rozdział przedstawiony z silnym dystansem krytycznym i wrażliwością na etyczne kwestie związane z niewolą zwierząt.
| Kod | TI87 |
|---|---|
| Nazwa (PL) | Delfinoterapia (Dolphin Assisted Therapy) |
| Nazwa francuska | Dolphinothérapie (Dolphin Assisted Therapy) |
| Skrót (FR) | DOL |
| Twórcy | David E. Nathanson (protocoles dès 1978) ; critiques : Brensing, Linke et Todt (2003) |
| Rok | 1978 (premières expérimentations de Nathanson) |
| Szkoła / Fala | Approches par l'animal (mammifère marin captif) ; présentée avec fort recul critique (validité contestée) |
| Tom źródłowy | Tom 7 Mémento des Psychothérapies |
Ta terapia jest szczegółowo omówiona (zasady, wskazania, protokół, poziom dowodów) w tomie 7 Mémento des Psychothérapies. Zobacz tom.