Neologizmy terapeutyczne

Krótkoterminowe podejście skoncentrowane na plastyczności tożsamości: jego celem jest rozluźnienie usztywnionych reprezentacji siebie, aby umożliwić podmiotowi adaptację do nowych kontekstów bez utraty spójności osobistej. Skrót TIAB pozostaje niezmiennym akronimem zarówno w języku francuskim, jak i angielskim.

Krótkoterminowe podejście pracujące na narracji o sobie: poprzez reorganizację wątku narracyjnego doświadczeń dąży do przywrócenia poczucia ciągłości i sprawczości. Skrót TBRN pozostaje niezmiennym akronimem.

Krótkoterminowe podejście mające na celu ponowne dopasowanie odczuć, myśli i zachowań wokół spójności emocjonalnej: traktuje sprzeczności afektywne jako dźwignie zmiany, a nie jako objawy. Skrót TBCE pozostaje niezmiennym akronimem.

Nadmierna obsesja na punkcie zdobywania wiedzy, często kosztem innych aktywności, zwłaszcza społecznych.

Orientacja poznawcza sprzyjająca interpretowaniu doświadczeń w sposób potwierdzający tożsamość osobistą.

Niezdolność do prawidłowego rozumienia myśli lub uczuć innych osób, często polegająca na interpretowaniu ich w sposób przeciwny do rzeczywistego.

Przyjmowanie problematycznych zachowań w celu zrekompensowania niedoborów psychologicznych lub emocjonalnych.

Niezdolność do emocjonalnego radzenia sobie ze zmianami lub stresem, prowadząca do znacznego cierpienia.

Wykorzystywanie osobistej fikcji do zrekompensowania deficytów poczucia własnej wartości lub porażek.

Obniżenie wrażliwości emocjonalnej lub zmysłowej, często odczuwane jako odrętwienie.

Reakcja psychologiczna, w której jednostka reaguje w sposób nadmierny, aby bronić się wewnętrznie.

Technika, w której terapeuta słucha, nie interpretując ani nie oceniając od razu wypowiedzi pacjenta.

Niezdolność do rozwijania lub odnawiania struktur poznawczych niezbędnych do uczenia się.

Zmniejszenie lub zatrzymanie procesów reorganizacji neuronalnej w odpowiedzi na bodźce zewnętrzne.

Proces terapeutyczny, w którym pacjent stopniowo powtarza i dostosowuje swoje myśli i emocje.

Technika wykorzystująca ukierunkowane metafory, wspomagająca pełną integrację psychologiczną.

Technika terapeutyczna, w której terapeuta aktywnie pomaga strukturyzować myśli pacjenta.

Zaburzenie zdolności do postrzegania lub integrowania nieświadomych bądź natychmiastowych wglądów.

Zdolność danej osoby do opierania się zmianom emocjonalnym, często w nadmiernym stopniu.

Tworzenie autoobrazu opartego na wyidealizowanych i często nierealistycznych opowieściach o sobie samym.

Myślenie charakteryzujące się fragmentami wiedzy lub idei odizolowanymi od siebie nawzajem.

Myślenie, w którym idee są zestawiane w sposób zdezorganizowany, niczym fragmenty mozaiki.

Tendencja do przesadnego rzutowania siebie w przyszłe scenariusze, o charakterze przejściowym.

Zmiana w sposobie opowiadania własnego życia, odzwierciedlająca przemianę psychologiczną.

Trwałe przywiązanie do dawnych, przestarzałych idei lub przekonań, które opierają się zmianie.

Technika zakończenia sesji wykorzystująca proste rytuały, aby łagodnie przejść do zamknięcia.

Poczucie niepewności dotyczące zdolności do poczęcia lub donoszenia ciąży.

Kształtowanie tożsamości osobistej oparte głównie na przyjętych ideach zewnętrznych.

Nagła zmiana emocjonalnego echa między pacjentem a terapeutą, często ujawniająca istotne treści.

Przywrócenie funkcji poznawczych i emocjonalnych po zdarzeniu zaburzającym.

Niezdolność do synchronizowania własnych zachowań z zachowaniami innych osób w kontekście społecznym.

Zaburzone postrzeganie interakcji społecznych o subtelnym lub niskim natężeniu.

Dezorganizacja w konstruowaniu narracji życiowej, prowadząca do splątania i lęku.

Zależność emocjonalna, w której tylko jedna relacja lub obiekt zapewnia satysfakcję emocjonalną.

Regresja poznawcza, w której myśli powracają do wcześniejszych, mniej złożonych stanów.

Nadmierna fiksacja poznawcza na ideach lub koncepcjach, odporna na zmianę.

Odniesienie do zdolności zapamiętywania dźwięków w sposób emocjonalnie nacechowany.

Błędna interpretacja sygnałów społecznych, polegająca na dostrzeganiu związków tam, gdzie ich nie ma.

Proaktywne podejście mające na celu utrzymanie równowagi emocjonalnej i zapobieganie zaburzeniom.

Podejście terapeutyczne mające na celu równoważenie emocji za pomocą minimalnych bodźców.

Świadomy wybór ignorowania lub minimalizowania własnych emocji lub emocji innych osób.

Reakcja emocjonalna wywołana połączeniem bodźców wzrokowych i słuchowych.

Ukryta struktura wypowiedzi wpływająca na reakcje emocjonalne.

Ponowne przeżywanie dawnych emocji, często wywoływane przez określone bodźce.

Koncepcja wykorzystywana do nawiązywania tymczasowych relacji wsparcia w terapii.

Nadmierny i irracjonalny lęk przed nawiązywaniem nowych relacji uczuciowych.

Poczucie łagodnego, lecz uporczywego przymusu wpływającego na stan emocjonalny.

Zaburzenie pamięci, w którym wspomnienia są mimowolnie rekonstruowane.

Emocjonalne pociąganie ku samotności, połączone z unikaniem interakcji społecznych.

Styl myślenia charakteryzujący się płynnością, zdolnością adaptacji i głębią.

Zachowanie impulsywne, w którym jednostka działa wbrew pierwotnemu impulsowi.

Tendencja do umniejszania znaczenia precyzji i akceptowania niedoskonałości.

Wyrażanie emocji w sposób prowokacyjny lub społecznie nieodpowiedni.