Hipoterapia (Ekwiterapia)
Hipoterapia wykorzystuje konia jako medium terapeutyczne; jej aktem założycielskim jest wyczyn duńskiej jeźdźki Liz Hartel, srebrnej medalistki w ujeżdżeniu na Igrzyskach Olimpijskich w Helsinkach w 1952 roku, mimo porażenia po przebytej chorobie Heinego-Medina, który ujawnił rehabilitacyjne działanie konia. Opiera się na zasadzie mediacji, zaczerpniętej z francuskich teorii (Roussillon, Brun, szkoła lyońska): koń, jako żywy trzeci element, umożliwia trójstronną relację pacjent-zwierzę-terapeuta, łagodzącą bezpośredniość przeniesienia. Jej zakres zastosowań jest bardzo szeroki (zaburzenia ze spektrum autyzmu, zaburzenia przywiązania, zaburzenia lękowe, zaburzenia odżywiania, depresja dziecięca), co stanowi zarazem o jej bogactwie, jak i jednej ze słabości epistemologicznych.
| Kod | TI85 |
|---|---|
| Nazwa (PL) | Hipoterapia (Ekwiterapia) |
| Nazwa francuska | Équithérapie |
| Skrót (FR) | EQ |
| Twórcy | Liz Hartel (JO Helsinki 1952), Renée de Lubersac (école française) ; théorie de la médiation : René Roussillon, Anne Brun (école lyonnaise) |
| Rok | 1952 (exploit fondateur de Liz Hartel) |
| Szkoła / Fala | Approches par l'animal ; médiation équine, théories françaises de la médiation thérapeutique |
| Tom źródłowy | Tom 7 Mémento des Psychothérapies |
Ta terapia jest szczegółowo omówiona (zasady, wskazania, protokół, poziom dowodów) w tomie 7 Mémento des Psychothérapies. Zobacz tom.