Ogrodoterapia (Hortiterapia)

Ogrodoterapia to celowe i ustrukturyzowane wykorzystanie praktyki ogrodniczej oraz kontaktu z żywą roślinnością w celach opieki psychicznej i somatycznej; jej formalna dokumentacja kliniczna rozpoczyna się wraz z Benjaminem Rushem, ojcem założycielem amerykańskiej psychiatrii. Jej zasada centralna: relacja między człowiekiem a żywą rośliną sama w sobie stanowi czynnik terapeutyczny, angażujący jednocześnie ciało (motorykę), uwagę, sferę afektywną (troskę o istotę żywą) oraz długi czas rytmu sezonowego. Mediacja poprzez żywą materię obniża ładunek przeniesieniowy, co tłumaczy jej skuteczność u pacjentów niechętnych do werbalizacji. Jej zakres wykracza w stronę rehabilitacji somatycznej, pedagogiki specjalnej i profilaktyki w zdrowiu publicznym.

Ta terapia jest szczegółowo omówiona (zasady, wskazania, protokół, poziom dowodów) w tomie 7 Mémento des Psychothérapies. Zobacz tom.